دیروز سرکار داشتم با رفیقم علی حرف میزدیمو میخندیدیم
بعد بحث خاطرات هنرستان شد و یکی از دوستامون به اسم مهرپویا
داشتیم میگفتیم این مهرپویا از همون اولم فکر زن گرفتن بود😂(اخه توی دانشگاه هم اخر زن گرفتو پی زندگیش رفت.حتی دانشگاشم کامل نکرد.ولی خیلی پخته بود.با همه فرق خاصی داشت)
بهم یه چیز جالب گفت که بعد از یمدت از حرفش قلبم سوخت و همچنین براش خوشحال :)
میگفت مهرپویا ۱۰ سااال بود که دختره رو میخواست.خانواده هاشون باهم بد بودن و مهرپویا انقدرر تلاش کرد برا دختره و به باباش نزدیک شد که شبا باهم میرفتن بیرون :)🤣😐
گفتم دمش گرم.پس به خواستش رسید بالاخره.خوشم اومد ازش
رفیقم علی خیلی بهش نزدیکتر بود
بعد از این حرفا تو فکر رفتم
به این فکر کردم که پسرو دختره همو میخواستن و برای هم جنگیدنو به هم رسیدن آخر. اونم ۱۰ سااال تلاش!!کم نیس واقعا!!
اونوقت به رابطه ی قبلیم فکر کردم که با چند تا جمله خانوادش که غیر منطقی بود و قابل حل،تو ذوقی خورد :)))
میگفت از چیزی تو ذوقی بخورم نمیخوامش اصن :)))
یا مثلا رابطه ی اولیم که بعد از دوسال تلاش کردن براش و جنگیدنم با خانوادم،اخرش بیاد بگه با خواستگارام قیاس میشی :))
اون از اولی که قدرمو ندونست از اینهمه تلاشام(البته بعد از چند ماه اومد منت کشیو تازه فهمیده بود ولی دیگه دیر شده بود)
اونم از دومی که اصن نزاشت به تلاش برسه😂دید سختی داره یکم،با خودش گفت ادم تلاش کردن نیستمو سریع جا زد
ک.یر تو عشقاتون.همین فقط💔😂
ولی خوشحالم از خودم که آدم جنگیدن بودمو تا تهش بودم
و اونا بودن که عقب کشیدند یا از اندکی تلاش ترسیدند🤞
بگذریم
عید فطرتون مبارک😁❤️
